Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
13 / 11 / 2021

Για φαντάσου... Εκπλήσσεται κανένας που έβαλαν τους «Τζέιμς Μποντ/Θου Βου» να παρακολουθούν όσους αντιδρούν στα φασιστικά μέτρα που παίρνονται για την πανδημία; Εγώ το θεωρούσα ήδη δεδομένο ότι μας παρακολουθούν όλους, από καιρό. Το ερώτημα είναι τι έπιασε τώρα την Εφημερίδα των Συντακτών και το έβαλε στο πρωτοσέλιδό της. Μήπως επειδή οι παρακολουθήσεις εξαπλώθηκαν και σε άλλους πέρα από τους «κακούς αντιεμβολιαστές»; Γιατί – και διορθώστε με αν κάνω λάθος – δεν νομίζω ότι μέχρι στιγμής η Εφημερίδα των Συντακτών έχει πει τίποτα εναντίον του απαρτχάιντ και των άλλων ολοκληρωτικών μέτρων που παίρνονται για την (υποτίθεται) καταπολέμηση της «τρομερής πανδημίας». Όπως και οι άλλες εφημερίδες, έτσι κι αυτή έκανε μόκο. Τι τους έπιασε τώρα;

Εν τω μεταξύ, βαδίζοντας στους δρόμους της Αθήνας, μπορεί να τύχει να δεις την αλήθεια να γράφεται ευθέως, με μία μόνο φράση...

Και κάπου έχει αρχίσει – επιτέλους – να διακρίνεται και κάποια αντίσταση:

Η ώρα (10 πμ), δυστυχώς, είναι απαγορευτική για εμένα, αλλά προτρέπω να πάτε οι πάντες να τους υποστηρίξετε. Να γκρεμιστεί το Σύνταγμα. (Με την καλή έννοια.)

*

Εν τω μεταξύ, παντού στην Αττική είναι σχεδόν σαν lockdown η κατάσταση. Πριν από 2-3 μέρες ήμουν σ’ένα εμπορικό κέντρο όπου κανονικά στα τραπεζάκια έβλεπες – μέχρι πρόσφατα – κάμποσο κόσμο. Τώρα, στοίχημα αν ήταν ένα, δυο τραπεζάκια με πελάτες στο κάθε κατάστημα. Στοίχημα.

Ούτε οι εμβολιασμένοι δεν πατάνε.

Τρόμος έχει εξαπλωθεί και πάλι: και οι Άρχοντες του Τρόμου, οι Άρχοντες των Κρουσμάτων, σας μιλάνε μέσα από το «μαγικό γυαλί».

Πριν από ένα χρόνο, χωρίς κανέναν εμβολιασμένο, είχαμε λιγότερα κρούσματα και ήμασταν σε lockdown. Σήμερα, με 65%, υποτίθεται, εμβολιασμένους (αν και αυτοί που εμβολιάστηκαν στην αρχή μόνο εμβολιασμένοι πλέον δεν είναι), έχουμε περισσότερα κρούσματα και είμαστε σε μια κατάσταση... λοκοπαράνοιας. Ούτε lockdown ούτε μη-lockdown.

Χέσε μέσα, με το συμπάθιο.

Μπορεί κανείς να μαντέψει τι άλλαξε; Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά;

Έλα τώρα, δεν είναι και τόσο δύσκολο, ακόμα κι αν όλο Εισαγγελάτο παρακολουθείς.

Τα ράπιντ τεστ είναι, ανόητε. Όσο πιο πολλά (εξαναγκάζονται να) κάνουν τόσο πιο πολλά «κρούσματα» έχουμε – δηλαδή, άκακους φορείς του ιού και false-positive αποτελέσματα.

Για οποιονδήποτε ιό αν έψαχνες έτσι μες στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο θα τον έβρισκες.

Και αν έκαναν και οι εμβολιασμένοι εξαναγκαστικά ράπιντ τεστ, τότε θα είχαμε σχεδόν άλλα τόσα «κρούσματα».

Ποιον νομίζετε ότι κοροϊδεύετε, ρε ξεφτίλες;

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]